مسیر شجاعت: داستان دختر جوانی که با تنیس روی میز، قدرتش را پیدا کرد

در یک بعدازظهر تابستانی در سال ۲۰۲۰ بود که حنانه نجاتی ۱۴ساله قدم به باشگاه «اسپین» در تهران گذاشت؛ همان باشگاهی که برای اولین بار تنیس روی میز را در آن آموخته و طی دو سال گذشته در آن تمرین کرده بود. اما آن روز، حنانه کاری انجام داد که زندگی‌اش را تغییر داد.

برای اولین بار در زندگی، حنانه پای مصنوعی‌اش را که از کودکی با آن زندگی می‌کرد کنار گذاشت و با پای راست قطع‌شده، در مقابل دیدگان هم‌تیمی‌هایش تمرین کرد. او می‌گوید: «احساس آزادی کردم. احساس کردم بالاخره خود واقعی‌ام هستم.»

حنانه می‌گوید پیش از آن روز، دختری خجالتی بود که اعتمادبه‌نفس نداشت و با کسی صحبت نمی‌کرد. او می‌گوید: «به خاطر وضعیت جسمانی‌ام فکر می‌کردم ضعیف هستم.» حنانه با نقص مادرزادی در پای راست متولد شد و پزشکان مجبور شدند پای او را کمی بالاتر از زانو قطع کنند.

در سال‌های اول مدرسه، پنهان نگه‌داشتن معلولیت جسمی و پای مصنوعی‌اش برای حنانه به یک عادت روزانه تبدیل شده بود. برای او، یک روز خوب آن روزی بود که همکلاسی‌هایش کاری به او نداشتند. «روز اولی که به باشگاه آمد، پشت مادرش پنهان شده بود.» این را حوری آغامیری، مربی تنیس روی میز و بنیان‌گذار باشگاه اسپین در ایران می‌گوید.

باشگاه اسپین یک باشگاه مردم‌نهاد (غیردولتی) تنیس روی میز است که هدف آن ترویج فراگیری، توانمندسازی زنان و دختران – از جمله پناهندگان و زنان و دختران دارای معلولیت – است. صندوق جمعیت ملل متحد (UNFPA)، در راستای مأموریت خود برای جامعه‌ای که در آن نیازهای هیچکس نادیده گرفته نشود، با باشگاه اسپین همکاری می‌کند و از برنامه‌هایی حمایت مالی کرده که با هدف ارتقای حقوق اقشار آسیب‌پذیر طراحی شده‌اند.

نخستین حضور حنانه در باشگاه اسپین آغازی بود بر مسیری که به بازپس‌گیری اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس او انجامید. او می‌گوید: «وقتی شروع به بازی و عادت به فضای اینجا کردم، قدرت درونی خودم را پیدا کردم. درست است که من متفاوت هستم، اما این به معنای کم‌ارزش‌تر بودنم نسبت به دیگران نیست.»

اعتمادبه‌نفسی که در باشگاه کسب کرده بود، سبب شد حنانه برای اولین بار پای مصنوعی‌اش را در حضور مربیان و هم‌تیمی‌هایش کنار بگذارد.
مدت کوتاهی بعد تصمیم گرفت در مدرسه نیز همین کار را انجام دهد. حنانه می‌گوید: «احساس راحتی بیشتری می‌کردم. همکلاسی‌ها و معلم‌هایم هم راحت بودند. قبلاً مجبور بودم پای مصنوعی‌ام را پنهان کنم، اما حالا یاد گرفته‌ام که چطور با خودم کنار بیایم. این من هستم.»

این دختر جوان اکنون یک قهرمان تنیس روی میز نیز هست. تنها دو سال پس از آنکه تمرینات خود را در باشگاه اسپین آغاز کرد، در سن ۱۵سالگی مدال نقره مسابقات پارا تنیس روی میز قهرمانی آسیا در سال ۲۰۲۱ را به دست آورد. امروز، او مربی بازیکنان جوان‌تر در باشگاه اسپین است و به جرات می‌توان گفت در رده سنی خود، بهترین بازیکن پارا تنیس روی میز در ایران محسوب می‌شود.

حوری آغامیری، مربی‌اش می‌گوید: «او مثل الماسی بود که زیر خاک مانده باشد و حالا می‌درخشد تا همه ببینند. دیدن پیشرفت دخترانی مثل حنانه باعث می‌شود احساس کنم به هدف زندگی‌ام رسیده‌ام.»

حنانه می‌گوید قصد دارد سخت تلاش کند تا به بهترین بازیکنی که می‌تواند تبدیل شود و شاید روزی در پارالمپیک هم شرکت کند. اما اولویت او این است که به رشد فردی‌اش ادامه دهد، از زندگی لذت ببرد و به دیگران نشان دهد که آزادی حقیقی در یافتن خود واقعی است.

او می‌گوید: «قبلاً می‌ترسیدم خودم را نشان بدهم. بعد فهمیدم شاید کسی هست که شرایطی مثل من دارد و با دیدن من متوجه می‌شود که هیچ دلیلی برای ترس از خود واقعی وجود ندارد.»